YOKUÞ AÞAÐI

Yokuþ aþaðý yuvarlanýr gibiyim... Yokuþlar çekiyor beni, uzaklar çekiyor... Aðýr bir gurbet yükü taþýyan hamallara benziyorum gitgide, yükü kendisinden büyük... Yokuþlar, daðlar, uzak yollar fena geliyor üzerime, aðýrlaþtýrýyor saatleri, her bir yuvarlanýþ bir çizgi oluþturuyor alnýmda, bedenimde bir çöküþ... Her geçen günle büyüdükçe yaþlanan, küçülen bir nefes...Yamaçlardan aþaðýya bakamaz insan... Baþý döner, çýkýþ zordur da, iniþi göremezsiniz... Bu yokuþlar çok fazla yorgun yýllara taþýyor geçmiþimi, belirsizliðe atýyor bugünümü... Ýniþlerle birlikte her yuvarlanýþta geleceðimi yuvarlýyorum sanki yokuþtan, öyle aðýr, öyle büyük...

Bazan her þeyi yazamazsýnýz, bazan týkanýr kelimeler, boðazýnýzýn ucunda düðümlenir, konuþamazsýnýz. Olanla biten arasýnda bir çizgide, seyretmeyi yeðlersiniz, kelimeler yetiþemez yaþanýlanlara, siz de peþinde koþamayacak kadar zayýflarsýnýz... Düþünemezsiniz, düþünmediðiniz kadar devam eder yoluna hayat, gittiði yere doðru takýlý kalýr bakýþlarýnýz... Nereye, nasýl , ne zaman demeye bile vakit kalmadan bulursunuz ya hani kendinizi koca bir boþlukta, öyle bir yerdeyim þimdi...

Yazamadýðým yerdeyim...Hani diyordum ya, yazmayý yaþamaktan sayýyorum, yazarken yaþýyorum: Belki de yaþamadýðým yerdeyim, nefes alýyorum ama, yuvarlanýrken yaþýyorum, kimbilir?..

Öyle bir yer ki, gece ile gündüzün karýþtýðý, sabah ile akþamýn kardeþ olduðu zamanlara eþ... Bir rüzgar esiyor, bir yaðmur yaðýyor, alýyor beni benden, güneþe çeviremiyorum yüzümü.... Yuvarlanýyorum, yokuþ çok dik, aþaðýsý görünmüyor... Kimbilir ne zaman varýrým düze, bilmek mümkün olsa keþke...Siz bilir misiniz yokuþta yuvarlanmayý, yuvarlanýrken yaþamayý, yaþarken sürüklenmeyi... Kendine raðmen çaresizliði, fýrtýnaya raðmen dinginliði, yokuþa raðmen yaþamayý?..

Hayat devam ediyor, raðmenlere raðmen sürüp gidiyor...Sanmayýn ki mutsuzum, herþeye raðmen bir küçük bahar çiçeði gülümsetiyor, bir yanda sönen ýþýklar varken, hala umut tükenmiyor... Umudu yenildikçe çoðalan bir ekmeðe benzetiyorum çoðu zaman, her ýsýrýþta eksiliyor, eksildikçe yeniliyor kendini.Bir türlü bitmek tükenmek bilmeyen bir ekmek, yaþam için farz olan... Nefes aldýkça yok olduðunu sanýyorsunuz, ama tencerede duruyor, kapaðýný açtýðýnýzda karþýnýza çýkýveriyor, buðusu hala üstünde, sýcak, buruksu olsa da, sevinci tattýran... Siz onu býraksanýz, o sizi býrakmayan bir dost, kötü günde yanýbaþýnýzda beliriveren...

Fakat hayaller bitiyor...Bir gözünde yaþ, bir gözünde parýltý, bir tarafýn yokuþ, bir tarafýn düze çýkma sevinci varken, bir tarafta yakýlmýþ gemiler, her seferinde yeniden , sil baþtan maviye boyanan duvarlar, aynalarda belirtisiz bir ýþýk... Böylesi bir þey mi hayat?.. Hep mi böyleydi de, biz mi farkedemedik, hep mi kandýrdý bizi pamuk þekerleriyle?... Her zaman mý aldatýldýk, yoksa þimdi mi gerçek aldanýþ?..

Ya insanlar?... Masumiyet dedikleri, bir küçük yalan mý, hep mi kandýrdýlar bizi?.. Kendimiz kadar baþkalarýna da mý yalan söyledik, hangi yalanlarda kaybettik safiyetimizi?... Tanýdýðým herkes sanki bir adým öteden gülümsüyor, alaycý, gurur dolu bir gülümsemeyle, ben sandýðýn sen’dim diye...Nereye gitti masum gülüþler, nereye sakladýk samimi kahkalarý?.. Hangi yokuþlarda yuvarlanýyor hayat dediðimiz hengame?...

Ne sandýnýz?.. Hala yuvarlanýyorum, yokuþ aþaðý, rüzgarlar itiyor beni, uzak ufuklar çekiyor, hala iki adým ötede görünen gökyüzüne uzatmaya çalýþýyorum ellerimi... Ellerim soðuk, üþüyorum...Neredeyim, biliyor musunuz?

Yazamadýðým yerde, konuþamadýðým,anlatamadýðým, sustuðum yerde, yuvarlanýyorum...

Yokuþ aþaðý yuvarlananlar anlar beni...

ferkul

6 mayýs 2008